Column from the founder: over een bijzondere avond in het Concertgebouw en een hoofd dat in de weg zit

Hoe gaat het met je? Ik vond laatst een prachtig liedje van Stef Bos, Mijn hoofd zat in de weg. Over hoe we onszelf vast kunnen zetten vanuit het denken, en opvattingen over hoe dingen zouden moeten gaan onze levensloop bepalen. Voor het gemak staat de tekst hieronder, het nummer luisteren is ook de moeite waard :-):

Ik zocht de sleutel maar de deur stond open
Kon naar buiten maar durfde niet te gaan
Wilde zien en daarna pas geloven
Zag niet meer dat er wonderen bestaan

Ik wou de vogels volgen naar het zuiden
Maar zat gevangen in de zwaartekracht
Droeg te veel gewicht om op te stijgen
Want wat ik los moet laten hield ik vast

Ik was gevangen in een doolhof
Van alles wat ik denk en wat ik zeg
En mijn hart wist wel waarheen
Maar mijn hoofd zat in de weg
Mijn hoofd zat in de weg

Laat me nu leiden door het onverwachte
Vertrouw alleen nog maar op wat ik voel
Je kunt een eeuwigheid op alles wachten
Maar wat je vindt bij toeval, is vaak wat je zoekt

Ik was gevangen in een doolhof
Wat ik zelf verzonnen heb
En mijn hart wist wel waarheen
Maar mijn hoofd zat in de weg
Mijn hoofd zat in de weg

Benieuwd welk deel van de tekst bij jou resoneert… Of misschien wel helemaal niks, dat kan natuurlijk ook. Mijn aandacht werd getrokken door de zin ‘Zag niet meer dat er wonderen bestaan’ en ‘Wat je vindt bij toeval, is vaak wat je zoekt’. Ik grap weleens tegen vriendinnen dat ik volledig uitgemanifesteerd ben; ook tekens van het universum lijken bij iedereen voor te komen, behalve bij mij. Combineer deze instelling met een vrij eenzaam proces van een scriptie schrijven en het leven lijkt een lange, brede grijze streep. Het liedje van Stef deed me wakker schudden uit deze impasse.

Diezelfde avond viel mijn oog op een persbericht behorend bij het boek ‘De kracht van creativiteit‘ van Suleika Jaouad. Ze speelt samen met haar man, componist en zanger Jon Batiste, de hoofdrol in de Netflix-docu American Symphony. Een korte samenvatting: Jon wil een symfonie componeren. Dan ontdekt zijn partner, schrijfster Suleika, dat haar kanker is teruggekeerd. Verwacht een portret van twee kunstenaars op een kruispunt en een meditatie over kunst, liefde en het creatieve proces.

De puurheid en het talent van deze twee mensen greep me aan. Het duurde niet lang of veelvuldig Grammy Award-winnaar Jon nam mijn Spotify over van Stef. En wat bleek? Drie dagen later staat hij in het Concertgebouw in Amsterdam. Uiteraard uitverkocht. Tot diep in de nacht heb ik zitten speuren op TicketSwap. Hier MOET ik bij zijn. Afgelopen maandag om 23.49 kon ik vriendin Chantal eindelijk de verlossende woorden appen: “OMG, ik heb ze! Volgens mij best goeie plekken voor een, in dit geval, ‘vriendelijk’ prijsje.” Het concert was elke euro waard. Muziek heeft het vermogen je op te tillen uit de dagelijkse realiteit. Zeker als het Jon Batiste is (die ik nu ineens heel goed denk te kennen na de Netflix-docu, en een week geleden nog nooit van had gehoord).

Mijn vele grijstinten losten in het Concertgebouw spontaan op. Ik kan blijkbaar nog manifesteren en wonderen bestaan. Dit keer in de verpakking van wonderkind Jon Batiste. Stef heeft gelijk: wat je vindt bij toeval, is vaak wat je zoekt.

Karlijn
Liefs,

P.S. 1: Er zijn nog een aantal tickets voor de middag op De Hoorneboeg met Elmer Hendrix op 13 juli. Ik ga met hem in gesprek over systemisch werk en zijn boek ‘Volwassen worden voor volwassenen’. Hier vind je meer info.