Verbinden is niet voor watjes! Durf jij het aan?

by Kylie Brons 18.09.2016

Verbinden is ons diepste verlangen. En het verliezen van die verbinding gelijk ook onze grootste angst. Volgens wetenschappelijk onderzoek met baby’s blijkt zelfs dat verbinden van levensbelang is. Wanneer een moeder in verbinding staat met haar baby is er veiligheid en geluk. Zodra de verbinding wordt verbroken ontstaat er eerst gedrag om deze verbinding te herstellen. Daarna volgen gevoelens van frustratie, angst en verdriet. Wat dit betekent voor hoe we ons verbinden op latere leeftijd legt Kylie Brons uit. 

Verbinden is niet voor watjes! Durf jij het aan?

Alles in het universum staat continue in verbinding en beïnvloedt elkaar. Zo is het ook met de kringloop van het leven op aarde. Iedereen, ook de dieren en planten, zijn gemaakt van dezelfde sterrenstof en moleculen. In mijn optiek zijn we in essentie altijd verbonden met dit grotere geheel.

Verbinding en je gezondheid

Echter, soms gaan we fysiek gezien uit verbinding uit angst. Onlangs deelde één van mijn teachers Lissa Rankin, auteur van Mind over Medicine, een prachtig wetenschappelijk onderzoek. Uit dit onderzoek bleek dat verbinding een grote bijdrage levert aan je aan gezondheid. In het onderzoek stond een groep mensen uit in Rosetto (Amerika) centraal. Ze leefden onder de armoedegrens en konden zich enkel slechte kwaliteit voeding veroorloven. Ook dronken ze veel wijn en verrichtten lichamelijk zwaar werk in fabrieken. Wat opviel was dat deze mensen een lager hart- en vaatziekten percentage hadden dan de gemiddelde Amerikaan. Een interessante conclusie aangezien hun leefstijl iets anders deed verwachten. Wat bleek is dat de mensen uit Rosetto een hechte community vormden. Na een zware werkdag aten en dronken ze samen. Ze hielpen elkaar en pastten op elkaars kinderen. De community ondersteunde elk individu.

Helende mechanismen

Wat uit het Amerikaanse onderzoek naar voren komt, is dat wanneer we verbinden met elkaar, er een ontspanningmechanisme geactiveerd wordt in het lichaam. En dit is precies waar gezondheid haar oorsprong lijkt te vinden. Wanneer het lichaam ontspant, blijken de natuurlijke helende mechanismen binnen het lichaam te functioneren. Dagelijks worden we blootgesteld aan virussen en we maken elke dag afwijkende cellen aan. Maar wanneer het lichaam ontspant, kan ons natuurlijke herstellende systeem en ons afweersysteem optimaal functioneren. Verbinden met elkaar blijkt een manier om ons lichaam te ontspannen en dus te helen. Jammer genoeg is de community in Rosetto niet meer zo hecht als ten tijde van het onderzoek en kampt de huidige generatie met net zoveel hart- en vaatziekten als de gemiddelde Amerikaan.

Spiegels

Durf jij je eigenlijk wel volledig te verbinden? De crux is namelijk dat ondanks ons diepe verlangen in verbinding te gaan, veel mensen niet écht durven te verbinden. Vanuit de primaire angst deze verbinding te verliezen, gaan we vaak bij voorbaat al de verbinding uit de weg. Deze populaire strategie vindt zijn oorsprong in onze kindertijd. Vanuit oude pijnstukken spelen we verstoppertje. Bewustwording van deze pijnstukken is niet voor watjes weg gelegd. Daar is moed voor nodig. Het lef hebben deze stukken zichtbaar te maken voor jezelf geeft inzicht. En inzicht geeft de mogelijkheid tot verbinding met jezelf. Zodra de verbinding met jezelf er is, kun je ten diepste verenigen met de ander. Het klinkt misschien gek, maar deze verbinding is bijna heldhaftig te noemen. But hey, this is where the magic happens! Vanuit authenticiteit elkaar spiegelen en uitnodigen tot groei. In zo’n eerlijke verbinding is het namelijk mogelijk die innerlijke pijnlijke stukken aan te raken, te delen, te zien, te omarmen, te respecteren en een plek te geven. Wanneer deze diepe stukken gezien mogen worden met compassie, kunnen ze geheeld worden. Dit betekent niet dat het gemakkelijk en leuk is. Echter, dit is wel de meest transparante, kwetsbare en meest transformatieve verbinding.

Inzicht en diepe transformatie

Nu is het niet zo dat ik dit in elke situatie, met iedereen durf te creëren. Vooralsnog is deze diepe transparantie niet vanzelfsprekend. Wel vind ik het steeds vaker uitermate onbevredigend of eigenlijk slaapverwekkend, wanneer ik me in een gezelschap bevind waar deze verbinding niet is. Wanneer het gesprek gaat over politiek, economie, werk, het weer of prestaties merk dat ik ga dagdromen of observeren. Ik ben geneigd op de grote rode irritatie bel te drukken. Met vragen als: ‘maar hoe gaat het echt met je? Wat voel je daar van binnen bij? En waarom is dit relevant?’, push that button, push it, push it! Je weet wel zo’n grote glimmende rode knop die gewoon knipoogt en zo verleidelijk is om in te duwen. Gelukkig bespaar ik mijn omgeving meestal deze ‘irritante’ vragen, waarbij menig mens het gevoel heeft bij een cliché psychiater op de bank te liggen. De reden hiervoor is niet dat ik mensen niet wil irriteren. De echte reden gaat veel dieper dan dit. Namelijk het accepteren van de vrije wil van ieder mens, en ieder mens ont-moeten waar zij op dat moment is. Er is namelijk in mijn optiek, geen beter of slechter, hoger of lager, het is. Maar wat is het dan precies in mij wat verveeld raakt bij bepaalde oppervlakkige gesprekken, terwijl het in een andere situatie volledig geniet van de lichtheid en oppervlakkigheid?

Samen verbinden

Ik deel mijn persoonlijke ervaring op het gebied van bewustwording niet omdat ik mezelf zo interessant vind. Sterker, ik vind het onwijs spannend mezelf bloot te geven. En jij, degene die dit leest en waarvan ik geen idee heb wie je bent, uitnodig een indirecte open verbinding met mij aan te gaan via deze woorden. Eenzijdig weliswaar, gezien ik geen interactie of verbinding terug ervaar terwijl ik deze woorden schrijf. Waarom laat ik mezelf op deze manier zien? Omdat ik de wens heb jou te verleiden te gaan spelen met de verbinding met jezelf en de (ogenschijnlijk) externe personen die jou weerspiegelen. Als ik voel dat iemand uit verbinding gaat met zichzelf en eigen pijnstukken niet wil zien, ontstaat bij mij het verlangen juist met zo iemand een verbinding aan te willen gaan. Waarom verleidt het mij iemands kasteelmuren af te willen breken, om uiteindelijk te kunnen verbinden? Omdat dit in specifieke situaties ook nog steeds één van mijn eigen talenten reflecteert. Mijn kwetsbaarheid zichtbaar maken voelt voor mij soms hetzelfde als uit een vliegtuig springen zonder parachute. Maar ik erken en zie dit, en ik ben me hiervan zodanig van bewust, dat ik er tegenwoordig mee durf te spelen. I am just doing it! En dit kun jij ook.

Verbinden met jezelf – zo doe je dat

Ik nodig je uit te gaan verbinden met jezelf en anderen. Hoe kun je beginnen? Probeer deze vragen zo eerlijk mogelijk te beantwoorden om vervolgens patronen te ontdekken en te doorbreken.

  1. Wat drijft je in sommige ‘onveilige’ situaties om verstoppertje te spelen? Waarom ga je uit verbinding of durf je jezelf niet te laten zien? Met andere woorden: hoe ziet jouw beschermingsmechanisme eruit?
  2. Is er een herinnering uit je jeugd die hier op lijkt? Is er een herinnering die dezelfde beschermingsstrategie lat zien? Of hetzelfde masker?
  3. Kun je het accepteren, liefhebben en aankijken? Of stop je het weg uit angst?
  4. En kun je daarna vanuit je huidige jij, gaan spelen met deze bewustwording?

Meer lezen van Kylie? Check dan:

Zo stop je met anderen verantwoordelijk maken voor jouw geluk.
Verlangens: onderdrukken of omarmen? Kylie geeft haar visie

Vond je dit een leuk artikel? Deel het!

Gerelateerde artikelen

NIEUWSBRIEF
Vul hieronder jouw e-mailadres in en wij sturen je wekelijks een overzicht van de populairste artikelen!
INSCHRIJVEN