Hoe ga je om met een dierbare die iemand heeft verloren?

by Karlijn Visser 18.06.2017

Zoals je wellicht hebt meegekregen is de vader van mijn lieve vriendin en compagnon Evelyn een maand geleden overleden. Omdat het in mijn leven de eerste keer is dat er zo dichtbij iemand dood gaat, deel ik graag hoe ik de afgelopen periode met de situatie ben om gegaan.

Hoe ga je om met een dierbare die iemand heeft verloren?

Het is nu zo’n anderhalve maand geleden dat Evelyn te horen kreeg dat haar vader met ernstige longklachten in het ziekenhuis lag. Ook al was hij 85 en niet meer in top conditie, niemand had deze fatale longontsteking zien aankomen. Het enige wat ik kon doen was de redactie runnen zodat Eef zoveel mogelijk tijd met haar vader door kon brengen. Eerlijk? Dat was best een pittige klus. We zaten midden in de opstart van een aantal projecten. Daarnaast probeerden we ook onze artikelen up to date en origineel te houden. Ondanks dat, heeft het onze vriendschap verdieping gegeven en heb ik bepaalde angsten in mezelf overwonnen.

Blijf in verbinding

Regelmatig maakten we, nadat Eef de dag in het ziekenhuis had doorgebracht, een wandeling door het Vondelpark. We spraken over het leven, de dood, familie, vriendschap en werk. Want dat laatste was neutraal terrein. Eigenlijk konden we het gewoon over alles hebben, ondanks het verdriet op de achtergrond. Het enige wat ik als vriendin wilde was er onvoorwaardelijk voor haar zijn. En dat zit ‘m niet in het gespreksonderwerp. Belangrijk vond ik het dat Eef elke minuut van ons samenzijn wist dat er ruimte was voor al haar emoties, en ik er niet voor weg zou lopen. Natuurlijk vond ik het moeilijk om haar tranen te zien. Als je je zo verbonden met iemand voelt, is haar pijn ook jouw pijn. Ook baalde ik af en toe als ik weer een mailtje doorgestuurd kreeg van Eef, met de vraag ‘of ik het wilde oppakken’. Niets menselijker natuurlijk dan dat. Maar wat ik gemerkt heb die dagen, is dat het mooiste in zo’n heftige periode is als je met elkaar in verbinding blijft staan. Soms stuurde Evelyn mij een foto van haar en haar vader. Dan was ik ontroerd en verdween mijn irritatie over de hoeveelheid mails als sneeuw voor de zon. Zo dankbaar was ik dat ik haar tijd met haar vader cadeau kon geven, en Eef zich geen zorgen hoefde te maken over de gang van zaken op de redactie. Na zo’n contactmoment veranderde mijn instelling gelijk in ‘kom maar op met die mails, I can handle it!’

Overwin je eigen angst

In verbinding blijven staan betekende ook mijn eigen angsten overwinnen. Elke dag belde ik Eef op de fiets na werk naar huis op. Soms zag ik er tegenop en dacht ‘misschien zit ze niet op mijn belletje te wachten en wil ze juist alleen zijn’, of ‘ze heeft vast andere dingen aan haar hoofd’. Toch was er iets in mij dat zei: ‘Jawel, juist bellen. Het is aan Evelyn om aan te geven waar ze behoefte aan heeft. We zijn vriendinnen door dik en dun en dat geldt nu meer dan ooit’. En ondertussen was het inderdaad mijn angst voor haar emoties, die ik misschien te horen en te voelen kreeg. Indirect weerspiegelden ze misschien mijn eigen binnenwereld. Daarom wil ik je mee geven: mocht er iemand in je omgeving in een soortgelijke situatie zitten, bel wel en loop er niet voor weg! Want natuurlijk zit die persoon op jouw support te wachten. Wees de vriend, vriendin of collega waar jezelf ook op hoopt als je een ouder of dierbaar persoon gaat verliezen. En laat je vooral niet verleiden te luisteren naar je angsten, maar ga er dwars doorheen. Alleen dan groei je en ontstaat er puur contact waarin we ons mens-zijn in alle kleuren kunnen laten zien.

Als de dood er is

Toen Eef’s vader overleed vond ik het lastig om te voelen waar ik goed aan deed. Als de dood niet in het spel is, en een dierbare zit niet lekker in z’n vel, geef je een peptalk tijdens een lekkere kop koffie. En hoppa, we kunnen er daarna weer tegenaan. De dood kent andere regels. Daar kan geen peptalk van de grootste goeroe tegen op. Het gat dat de overledene achterlaat blijft. Als vriend of vriendin omgaan met de leegte van je rouwende dierbare is hartstikke moeilijk. Je wil iemand helpen, maar dat kun je niet (en dat vindt het ego knap lastig!). En tegelijkertijd ook weer wel, door al het verdriet en andere emoties er te laten zijn, en er altijd ruimte voor te maken als het nodig is.

Stop het niet in de doofpot

Soms zijn er dagen dat Eef en ik het niet hebben over de dood van haar vader. Ondanks dat, weet ze dat ze haar gevoelens nooit in een doofpot hoeft te stoppen, ook niet op de werkvloer. Ik hoop dat hier ook in de toekomstige bedrijfscultuur meer ruimte voor komt. We zijn allemaal mensen, dus laten we er asjeblieft voor zorgen om niet in robots te veranderen vanuit de ‘keeping up appearences‘ gedachte. Het is juist mooi als we open durven te zijn over wat er echt van binnen speelt. Alleen dan geef je mensen de ruimte er voor je te zijn. Dat is geen zwakte maar een kracht, want mens-zijn is niets om je voor te schamen.

“De dood moet zo mooi zijn. Om in de zachte bruine aarde te liggen, met de grassen wuivend boven het hoofd, en luisteren naar de stilte. Om geen gisteren en geen morgen te hebben. Om tijd te vergeten, om het leven te vergeten, om vrede te hebben” – Oscar Wilde

Nooit meer iets missen van Holistik? Vergeet dan niet onze Facebook-pagina te liken en je in te schrijven voor onze Newsletter.

Vond je dit een leuk artikel? Deel het!

Gerelateerde artikelen

NIEUWSBRIEF
Vul hieronder jouw e-mailadres in en wij sturen je wekelijks een overzicht van de populairste artikelen!
INSCHRIJVEN